fbpx

Standard Edukacji

Z jednej strony dostęp do edukacji – zwłaszcza oferującej rozwój specjalistycznych umiejętności, staje się coraz bardziej kosztowny. Z drugiej zaś, w związku z pojawieniem się w Polsce środków płynących z Unii Europejskiej, nakierowanych na rozwój kapitału ludzkiego, obecnie coraz więcej jest w naszym kraju inicjatyw, skierowanych na, najczęściej bezpłatne, doszkalanie kadry pracującej bądź osób pozbawionych dostępu do rynku pracy, które nie byłyby w stanie samodzielnie takiej edukacji sfinansować (osoby długotrwale bezrobotne, zwłaszcza powyżej 45 roku życia, osoby niepełnosprawne, bezdomne).

Wyodrębnił się także model edukacji, wraz ze specyficzną metodologią i specjalistyczną dydaktyką ukierunkowany na osoby bezrobotne. W związku ze środkami, które się pojawiły, współczesna edukacja posiada także wiele profili ukierunkowanych na niezliczoną ilość obszarów – zawodowych, interpersonalnych, społecznych. Dzięki temu działania szkoleniowe stały się fundamentem kształcenia przede wszystkim osób zagrożonych w różny sposób wykluczeniem społecznym. Pojawienie się w Polsce środków europejskich wpłynęło również na to, że coraz więcej organizacji pozarządowych – przy współpracy z Urzędem Pracy, firmami szkoleniowymi o szerokim spectrum działania czy też z zrzeszeniami rzemieślników podejmuje wyzwanie organizowania i realizacji przedsięwzięć edukacyjnych.

Również podmioty zrzeszone w ramach Pomorskiego Forum na rzecz Wychodzenia z Bezdomności mają coraz liczniejsze doświadczenia w tym zakresie. Stąd też ideą stworzonego przez Pomorskie Forum standardu, testowanego w ramach Centrum Reintegracji Społecznej i Zawodowej, było spisanie generalnych zasad, które przyświecają edukacji osób bezdomnych. Standard ten zrodził się z dwóch powodów – szerokiej skali problemów, wpisanych w funkcjonowanie osób bezdomnych, jak i świadomości, iż pokonanie tych problemów, ewidentnych barier w procesie pełnej i skutecznej reintegracji, wymaga prowadzenia kompleksowych i wszechstronnych działań. Do głównych barier utrudniających osobom bezdomnym skuteczną i trwałą reintegracją społeczną i zawodową, na które odpowiedź stanowi niniejszy standard, należą przede wszystkim niski poziom edukacji i kwalifikacji zawodowych, konsekwencje długotrwałego bezrobocia, prowadzące do zatracenia umiejętności poruszania się po rynku pracy, zaawansowany wiek i niepełnosprawność, brak umiejętności zachowań społecznych (dotyczący nawiązywania relacji oraz poruszania się po instytucjach społecznych, niski poziom umiejętności interpersonalnych, nieumiejętność uczenia się, brak umiejętności społecznych), problem z uzależnieniem, brak umiejętności racjonalnego wydatkowania środków finansowych, zawężenie grupy identyfikacji i kontaktu do grupy innych osób bezdomnych, prezentowanie postawy „tu i teraz”, zaspokajanie potrzeb niższego rzędu, lęk, strach przed edukacją, nieumiejętność zdefiniowania swoich możliwości, brak ciekawości świata oraz otwartości na zmiany, nieumiejętność zidentyfikowania własnego celu życiowego oraz brak potrzeb wyższego rzędu (niezabezpieczone potrzeby niższego).

Świadomość tak licznych barier, dotykających tej grupy, implikowała w zaproponowanych rozwiązaniach wyjście poza stereotypowe rozumienie edukacji, jedynie jako działań stricte „uczniowskich”, zmierzających do zdobycia nowych, potwierdzonych certyfikatami umiejętności (co także jest niezwykle ważne, choć nie najważniejsze), i sięgnięcie do różnych, często niestandardowych form edukacji. Opierając się na doświadczeniu, iż zwłaszcza w przypadku osób długotrwale pozostających poza rynkiem pracy, mało efektywne stają się formy polegające na jednorazowym „akcie” edukacyjnym – skierowaniu osoby na jedno szkolenie i to wąsko sprofilowane, przyjęto, że edukacja osób bezdomnych to zorganizowany, często długotrwały proces, wymagający wykorzystania konkretnych narzędzi i wszechstronnych form, a także zaangażowania zespołu nauczycieli i trenerów. Proces edukacji powinien zmierzać do zdobycia przez osobę bezdomną wiedzy i umiejętności, pomagających w pokonaniu barier i rozwinięciu potencjału, bez których reintegracja społeczna i podjęcie działań zawodowych byłoby niemożliwe. Zapis poniższej koncepcji, która oczywiście jest elastyczna i otwarta na wybieranie poszczególnych treści czy rozbudowywanie poszczególnych elementów, prezentujemy poniżej.

Standard Edukacji (podręcznik 2008)

Starsze opracowania:

Standard Edukacji 09.2007 (Agenda Bezdomności)

Pomorskie Forum na rzecz Wychodzenia z Bezdomności (PFWB) to międzysektorowe Partnerstwo podmiotów zajmujących się problematyką bezdomności. Ustanowione w celu ich integracji, wymiany myśli, idei i doświadczeń oraz kreowania i wspierania systemu polityki społecznej, aby skutecznie rozwiązywać problem bezdomności oraz łagodzić jego skutki.